قاصدک

شخصی

 

تصویر عشق

 

 

خالق هستی که هستی مان از اوست

                                                                          سرنوشت و مرگ در تدبیر اوست

 

خواست تا عشقش به تصویر آورد

                                                                                یا که این معنا به تفسیر آورد

 

انبیا و اولیایش جملگی

                                                                             کردند این تصویر را در بندگی

 

لیک این تصویر در جایی دگر

                                                                            نقش گردید از همه پر جلوه تر

 

او که بر جمله خلایق عاشق است

                                                                         او که تنها عشق او را لایق است

 

در میان عابدان و زاهدان

                                                                             شور عشق اندر میان عاشقان

 

شور عشق ما را هدایت میکند

                                                                            عاشق خون و شهادت میکند

 

عشق ما را رنگ وبویی می دهد

                                                                              در قیامت آبرویی می دهد

 

 آبروی ما ز مولامان حسین

                                                                       سرور و جانبخش دلهامان حسین

 

او که با جان عاشقی تصویر کرد

                                                                    عشق را با عشق خود تفسیر کرد

 

عشق را تصویر کردن سخت بود

                                                                     شیعه را تفسیر کردن سخت بود

 

شیعه بودن در بلا تفسیر شد

                                                                       عشق اندر کربلا تصویر شد

 

عشق در خون و بلا معنا گرفت

                                                                       عاشقی در کربلا معنا گرفت

 

جنگ هفتاد و دو تن با لشکری

                                                                     نصر خون برتیغ تیز و دشمنی

 

اوج عشق و غایت یک بندگی

                                                                       درس زهد و عزت وآزادگی

 

شور بود و شور بود و شور بود

                                                                    کربلا یک سر صفا و نور بود

 

کربلا جولانگه عشق خداست

                                                                           کربلا پایان کار انبیاست

 

عشق می بالد به خود در کربلا

                                                                 کاین چنین تصویر شد بر نیزه ها

 

کربلا تصویری از یک کهکشان

                                                                   ماه آن سقا و خورشیدش حسین

 

زینت عشق است مولامان حسین

                                                               آبروی عشق است آن نور دو عین

 

گرچه ابراهیم بر فرمان حق

                                                                    برد فرزندش به قربانگاه حق

 

یا که اسماعیل در راه خدا

                                                                      رفت تا قربانگه و در ابتلا

 

لیک حق بهر ذبیح راه خویش

                                                                      داد قربانی به قربانگاه خویش

 

کربلا والاترین تصویر عشق

                                                                   اوج زیباییست در تفسیر عشق

 

دود بود و آتش و لب تشنگی

                                                                      اینچنین است قصه دلدادگی

 

عشق آن باشد که بر دست پدر

                                                             جان دهد شش ماهه طفلی خون جگر

 

یا که خم گردد عمود قامتی

                                                                        در کنار پاره پاره پیکری

 

در جهان عاشقی باشد سزا

                                                                  مشق عشق و شور بادستی جدا

 

رفتن افتان و خیزان پدر

                                                                   رو به سوی جسم بی جان پسر

 

کربلا هر لحظه اش درسی ز عشق

                                                                  مشق آن باشد طریق راه عشق

 

عشق می بالد به خود در کربلا

                                                             کاین چنین تصویر شد بر نیزه ها

 

یک حسین و یک جهان و کربلا

                                                                زین سبب خونخواه او باشد خدا

نوشته شده در چهارشنبه نهم آذر 1390ساعت 10:39 توسط زهرا چیذری| |

 

رفتنت را نظاره میکردم ،داستان شب و غم خورشید

قصه تلخ خستگی ها بود، بی سبب نبود این تردید

رفتنت چو رفتن جان بود بی صدا و تلخ زجر آور

رفتی و رخت بسته بی رویت از دلم شراره امید

 

این دو بیتی هم تقدیم به اونایی که رفتن کسی براشون مثل رفتن جان بوده

نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم خرداد 1390ساعت 16:45 توسط زهرا چیذری| |

 

 

بارانیه۲

باز باران شد بهانه تا چکد این سقف خانه

قطره های خیس باران دست در دست زمانه

گوشه چشمی به مادر چشم دیگر سوی بابا

درد میریزد ز چشمش ،درد زخمی جاودانه

چشم مادر مانده بر در چشم بابا روی قالی

نیک میداند در اینجا فقر کرده آشیانه

دست های کوچکش را میبرد بالا دوباره

گوشه چشمش نشسته اشک تلخی صادقانه

 *************************************************************

داستان من دوباره نغمه غم دارد امشب

کاش میشد محو گردد ظلم های بی بهانه

 این دومین شعریه که با الگو گرفتن از باز باران با ترانه گفتم میخوام برا خودم بارانیه داشته باشم نمیدونم چند تا هر چند تا که بیاد.البته اولیشو نذاشتم رو وبلاگم اما میذارم .یعنی تصمیمشو دارم.

 

نوشته شده در چهارشنبه هجدهم خرداد 1390ساعت 17:27 توسط زهرا چیذری| |

 

آخرین نبض زمان

یک نفس ،یک عمر  یک دنیا  بمان

با من ای نا مهربان مهربان

با من طوفانی و طوفان زده

 تا ابد تا آخرین نبض زمان


                   یک وجب یک لحظه یک دنیا بیا

                   کو به کو با این دل درد آشنا

                   شب نشین قصه های غم شدم

                   گم شدم اندر دل این واژه ها

 

                                     یک لغت یک جمله یک دفتر بگو

                                     گو ز شعر زندگی ای خوب رو

                                     بی تو من یک مصرع نیمه تمام

                                     تو ولی دیوان شعری بس نکو

 

                                                            یک غزل یک بیت یک مصرع بخوان

                                                            شعر هستی ای همه آرام جان

                                                            هست تو آرامش هستی من 

                                                            در نبودت اشک ریزم بی امان

نوشته شده در چهارشنبه هجدهم خرداد 1390ساعت 17:21 توسط زهرا چیذری| |

این روزها شاید عاطفه متاع نایابی است که دیگر باید آنرا در دهلیزهای تاریخ جستجو کرد اما در کنار برخی از وقایع مانند آتش زدن یک کودک سه ساله توسط پدر واقعی اش گاهی هنوز هم شاهد تجلی عواطف انسانی برخی از افراد هستیم این شعر را در بخش نظر خواهی وبلاگ یک دوست گذاشتم که مرگ این کودک متاثرش کرده بود و در سوگش شعری نوشته بود .

liquid fire1 اگر آتش از جنس آب بود چه میشد؟ (عکس)

 

 

باربد قصه ما ،اونقده قصه داره

که انگار یادش رفته چیبس و پفک دوس داره

باربد برای زخماش دنبال یه پماده

«یه کمی مهربونی »ابن آرزو زیاده ؟

حالا برای باربد فرشته ها مادرن

اونا کنار خدا برای اون یاورن

باربدای شهرمون انگار خیلی زیادن

نذاریم باز دیر بشه این گلها رو به بادن

نوشته شده در دوشنبه شانزدهم خرداد 1390ساعت 16:5 توسط زهرا چیذری| |

 

محراب عشق

دیشب اما همچو هر شب خواب از چشمم ربود

آن غزل هایی که حجم عشق ما را می سرود

 

قلب من در سینه میل پر زدم سوی تو داشت

سینه اما چون قفس از غصه مالامال بود

 

پنجره در قاب چوبی اش نمی گنجید و ماه

در میان آسمان در فکر فردا می غنود

 

پر زعطر عاشقی می شد فضای سرد شب

چونکه نامت بر زبان راندم به هنگام سجود

 

زورق سجادهام در چشمه سار اشک من

بود جاری سوی کوی مهر تو بر روی رود

 

قامتم قد شد چو قد قامت زکویت را شنید

رازها بشنیدم و گفتی به من راز وجود

 

دل به خود لرزید کاینجا جایگاه اولیاست

لیک راهم داده ای از روی لطف و مهر و جود

 

جام جان از غم تهی کردم در این محراب عشق

 سر پنهانی دل گفتم در این گفت و شنود

 

شوق وصلت می زداید از دلم زنگار غم

جاری عشق تو در قلبم بود معنای سود 

 این شعر رو دو سال پیش گفتم جدید نیست ولی حالا گذاشتم روی وبلاگم .

بعضی از شعرای دیگم رو هم میذارم .به خودم قول میدم یه خورده بیشتر شعر جدید بگم.

نوشته شده در چهارشنبه یازدهم خرداد 1390ساعت 17:2 توسط زهرا چیذری| |

 

بارانیه ۱

باز باران بی بهانه میچکد از طاق چشمم

ردپایی عاشقانه روی قلبم

یادم آید روز باران

روز تلخ بی تو بودن

بی تو ماندن

برگ ریز زرد پاییز

آسمان گویا که هم درد دل بی تاب من شد

 آسمان هم گریه میکرد

رد پای اشک هایم در میان قطره های خیس باران پاک میشد

و نوای ناله هایم در دل غران تندر محو میشد

چتر من از جنس غم بود

 سایه ای افکنده بود اند وجودم

باز باران شد بهانه تا بگویم یک ترانه

دانستانی جاودانه

 

نوشته شده در یکشنبه هشتم خرداد 1390ساعت 16:45 توسط زهرا چیذری| |

آرام قلب بیقرار

دفترم را باز کردم بیقرار

تا بگویم شعرهای ماندگار

از تو  و راز دو چشمان ترت

از تو ای آرام قلب بیقرار

در فراغت اشک ریزم نیمه شب

بر تو ای داغت به قلبم یادگار

روز و شب بی تابم از درد فراغ

تو بگو تا کی بماند انتظار

درد عشقت روشنی بخش دل است

 همچو شمعی در دل شبهای تار

عاشقان مهجور و مجنون میشوند 

عشق را کس میخرد در این دیار

عقل و دل هردو ندایت میدهند

 همچو پژواک صدا در کوهسار

گم شدم در پیچ وتاب گیسویت 

راه را بنما به قلبم آشکار  

شکوه دارم شکوه از دوری تو

غم شده اندر دلم بس پایدار

لحظه ها چون آب از کف می روند

بی تو حتی لحظه ها هم داغدار

دیده ام بر راه تو دل بی شکیب

آتش عشقت زند بر دل شرار

نیستم شایسته بر دیدار تو

 میگدازم تا رسم بر ان عیار

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم اسفند 1388ساعت 14:47 توسط زهرا چیذری| |